เมฆฝน ดวงดาว ประกายบนฟ้ากว้างไกล

จันทร์นั้นเป็นใจหลบไปให้ฟ้ามืดมิด

ปล่อยดาวให้ระบำอยู่ ส่องแสงเป็นตะเกียง

เรียงอยู่เป็นร้อยพัน

* เพ่งมองในจุดนั้น ที่ใครคนหนึ่งพูดไว้

ว่าไม่มีคำอธิบย และสุดท้ายยังไม่เจอคำตอบใด

เพ่งมองในจุดนั้น เมื่อวันที่ใจอ่อนล้า

ปัญหาที่ยังไม่รู้คำตอบ ไม่ต่างกัน ไม่ต่างกันเลย

ชิวิตมากมายดั่งทรายในโลกใบใหญ่

เป็นแค่ละอองฝุ่นควันล่องลอยเคว้งคว้าง

ห่างไกลในอวกาศ ที่ไร้คำบรรยาย

ไม่ต่างกันเท่าไร

เพราะเธอยัง ส่องแสงอยู่ ให้รับรู้ว่า เรานั้นยังมีความหมาย

อารมณ์เราประมาณนี้

และเราก็ถามตัวเองทุกวัน

ว่า "นี่กำลังทำอะไรอยู่ ?"